جلال حجتي فهيم

پس شبي بايد تاخت
تا به آنجا كه همه ظلمت و تاريكي هاست
تا به آنجا كه نشان از من و تو
شهر خاموش فراموشي هاست
تا همان جا كه گل خنده ي تو
قطره اشكي به تن فاصله هاست
و همه گريه ي اين زنجره
در شام سياه
ناله از كهنه گي خاطره هاست
× × ×
پس شبي بايد تاخت
تا به آنجا كه لب دشمن و يار
عاجز از بردن نام من وتوست
وهمه وحشت ديرينه ي من
قصه ي رفتن و ناماندن توست
× × ×
پس شبي بايد تاخت
تا به آنجا كه قدم هاي تو فرسوده شود
و غم كهنه ي ترديد به عشق
عاقبت گنگ وپلاسيده شود

با سلام به دوستان عزيزي كه به اين كلبه ي جديد التاسيس سر زدند و نظر گذاشتند وما را شرمنده ي نظرات محبت آميز خود كردند
اما بيشتر دوستان از شاعر اين شعر ها پرسيده بودند و اين كه اين شعر ها را كي گفته ؛در جواب بايد بگويم كه تمام اين شعر ها و هر چه كه از اين به بعد خواهد آمد سروده هاي شخصي خودم است كه اينك در معرض نظرات شما قرار دارد ؛در پايان هم يكي از شعر هاي كوتاه خود را تقديم شما ميكنم.
پس دست هايت را به من بسپار
وقتي كه قتل عام بود و نبود نيز
انكار لحظه ي ديدار را
دلالت نخواهد كرد.

آنسان غريب

 كه غربتش لاجرم

 بشارت گريزگاهي آشناتر بود

كسي كه قلبش تپيد و آگاه

تن به عشق نداد

چرا كه هيچگاه اتفاق را باور نداشت

 و اينگونه بود كه پاي فراز كرد

در نامعلوم راه هجرت

 و خط كشيد به ناچار

 بر تمام كلمات هم معني رجعت

كه سنگين بود و سخت

 زيستن

 آنجا كه هيچ لبي نمي گفت

 كه دوستت دارم

و هيچ چشمي بي قرار

 سحر نكرد شبي رابه انتظار

 و هيچ بادي از دياري نياورد هرگز

 نويد دميدن نوروز را در بهار

 پس اينگونه بود اي گرامي ترين يار

 قصه ي پناه گرفتن كالبدي زخمين

 بر آستانه چشم هاي برگزيده ات

كه همچون ابر هاي پاك اسفندي

سلطه ي هزار زمستان سرد وسخت را

 بر روح خسته و خراشناك من

 بدرود ميگفت.